9 เมษายน 2550
ฉันรอเก้อ...
คอยแล้ว - - - คอยเล่า
คอยจนเศร้า. . . จนใจหาย
บอกจะมาไยกลับกลาย
ใจร้ายเหลือเกิน...
* - - * - - * - - *
...นั่งคอยคุณมา
เสียเวลาตั้งนานเนิ่น
ได้ความว้าเหว่มาเป็นแขกรับเชิญ
นี่คุณไปเพลินอยู่ที่ไหนคะ???
..+ ..+ ..+ ..+ ..+ ..+ ..+ ..+ ..+ ..+
ไม่เป็นไรหรอกนะ
คนเราก็พลาดกันได้ทั้งนั้น
ฉันเข้าใจ^^(เพราะรักคือการให้อภัย)
แค่เสียความรู้สึกเท่านั้นเอง
แต่ยังไงก็จะ...
"ไม่หวั่นไหวกับการรอคอย"
และยังไงก็รัก
คิดถึงนะ
(ปล.คอยแค่ 2 ชั่วโมงครึ่งทำเป็นบ่น!!แย่ชะมัดเรานี่!!
(เอ๊ะ..หรือเพราะฉันนั้นน่ารังเกียจ...เธอจึงไม่มา
(ถ้าไม่ติดเรียนต่อให้รอทั้งวันก็รอได้ จริง จริง))
==>>OK<<==
